Odrzucenie a zrzeczenie

W kwestii dziedziczenia, na wstępie, należy odróżnić pojęcie zrzeczenia się dziedziczenia i odrzucenia spadku.

Zrzec się dziedziczenia możemy za życia spadkodawcy. W takim przypadku niezbędna jest umowa sporządzona przez notariusza, między spadkodawcą a spadkobiercą. Osoba taka traktowana jest tak, jakby nie dożyła otwarcia spadku i jej udział przypadnie pozostałym spadkobiercom.

Już po śmierci spadkodawcy, nie można się zrzec dziedziczenia, gdyż nie jest możliwe zawarcie stosowanej umowy. Spadek może zostać przez spadkobierców przyjęty lub odrzucony. Na odrzucenie spadku, spadkobierca ma 6 miesięcy od dnia, kiedy dowiedział się o podstawie powołania. Oznacza to, że termin ten nie musi być liczony od dnia śmierci spadkodawcy, czyli od tzw. otwarcia spadku.

Zobacz również: Testament przed notariuszem

Jeżeli jeden ze spadkobierców odrzuci spadek, to przypadający mu udział spadkowy będzie podlegał dziedziczeniu ustawowemu (jego część zostanie podzielona między pozostałe osoby, które dziedziczą po spadkodawcy). Nie jest możliwe „przekazanie” udziału wskazanej osobie.

Jak odrzucić spadek?

Aby odrzucić spadek należy złożyć odpowiednie oświadczenie przed notariuszem lub w sądzie rejonowym (sąd rejonowy właściwy dla miejsca zamieszkania osoby, która spadek odrzuca). Należy pamiętać, że takie oświadczenie jest, co do zasady, nieodwołalne. Ze złożonego oświadczenia nie można się wycofać, chyba, że zostało złożone pod wpływem błędu (np. nie wiedzieliśmy, że spadkodawca pozostawił długi i teraz będziemy musieli je spłacić z własnej kieszeni) lub groźby (kiedy osobie grozi niebezpieczeństwo majątkowe lub osobiste).